انتشار تذکر به صداوسیما درباره پرهیز از بکار بردن لحن تملق گونه و حرکت آهسته برای نشان دادن رهبر عزیز انقلاب، واکنش هایی تایید یا انتقادآمیز به دنبال داشته است.
برخی دوستان گمان می‌برند اگر صدا و سیمای جمهوری اسلامی، مقام معظم رهبری را با حرکت آهسته و لحن تملق آمیز نشان دهد و یا اگر در طول سفر 9 روزه ایشان به قم، برخلاف اصول حرفه‌ای، نیم ساعت اول همه بخشهای خبری اصلی سیما را به پخش دیدارهای ایشان و حواشی آن اختصاص دهد؛ به تعمیق جایگاه والای رهبری در جامعه کمک کرده و تکلیف خود درباره رهبری نظام عمل کرده است.
اتفاقاً اگر انتقادی در خصوص این سیاست و راهبرد صدا و سیما وجود دارد، در جهت پیشگیری از نوعی احساس ناخوشایند در عامه مردم است که چرا شخص و جایگاه رهبری را به گونه‌ای که حضرت ایشان هم از آن ناراضی هستند، نشان می دهد.
بر اساس آموزه های دینی و سیره نبوی و علوی، رهبری نظام اسلامی، می‌باید زمینی ـ قابل دسترس ـ قابل انتقاد ـ ساده و بی تکلیف ـ مردمی و بدور از تشریفات نشان داده شود تا بیشتر در قلبها رسوخ نماید.
این گمان اشتباهی است که تصور کنیم هر چه صدا و سیما بیشتر به رهبری بپردازد و مثلاً نیم ساعت اول اخبار را به ایشان اختصاص دهد، به تکلیف خود عمل کرده و تصویر درست و کاملی از رهبری نظام در اذهان عمومی رسم کرده است. اگر کمیت ساعات اختصاص یافته به رهبری با انتشار نظرات و ارتقای جایگاهشان ارتباط مستقیم داشت که خوب چرا صداوسیما هر 24 ساعت درباره ایشان یا سخنرانی های ایشان برنامه پخش نمی کند؟
درست است که امروز دشمنان خناس و کودتاچیان و فتنه گران با حمایت شبانه روزی دستگاه های تبلیغاتی انگلیس و آمریکا و اسرائیل درصدد تخریب جایگاه و شخص حضرت سیدعلی خامنه ای (که خدا حفظشان کند) هستند اما برای مقابله ما با این عملیات ناجوانمردانه رسانه ای، باید جایگاه رهبری را تقویت کرد نه تضعیف. عملکرد رسانه ملی در مقابل هجوم دشمنان بدخواه به جایگاه رهبری نظام مانند مدافع در یک بازی فوتبال است که در مواجهه با حمله تیم مقابل، دستپاچه می شود و با ندانم کاری به مهاجم حریف پاس گل می دهد!
اشتباه استراتژیک رسانه ملی در پرداختن به جایگاه رهبری همین نکته است که در مواجهه با فعالیت تخریبی رسانه های دشمن، موضع دفاعی و انفعالی دارد. به عنوان مثال اگر رسانه ملی مطالبات رهبری از دستگاه ها را برای مبارزه با فقر و فساد و تبعیض مستمرا پیگیری کند؛ بهتر به رهبری عزیز خدمت کرده یا اینکه بنشیند تا رسانه های فتنه گر چه برنامه ای ریخته اند و در جهت خنثی کردن فتنه آنها عمل کند؟
البته با توجه به تبلیغات شدید چند روز منتهی به سفر رهبر انقلاب به قم، نشان دادن استقبال حماسی مردم قم از رهبر انقلاب ضروری بود اما رسانه ملی نباید همه همت خود را به مفتضح کردن بی بی سی و صدای آمریکا و اذنابش اختصاص دهد چرا که این کار، بازی در میدان آنها و حرکت از روی انفعال است.
به نظر میرسد در این جنگ نرم، تاکتیکهای تدافعی رسانه ملی باید جای خود را به تاکتیکهای تهاجمی بدهد و بجای انفعال در برابر عملیات رسانه ای دشمن، چنان عمل کند که دشمن را به انفعال و دفاع وادارد.
مثال: در جریان دیدار دانشجویان نخبه با رهبر انقلاب در ششم آبان سال 88 و در روزهایی که فتنه به روزهای اوجش نزدیک می شد، دانشجویی بنام محمود وحیدنیا از رهبری اجازه خواست، بدون هماهنگی قبلی پشت تریبون رفت و با لحن اعتراض آمیز، از عملکرد ناجا و صداسیما در مقابله با معترضان به نتیجه انتخابات سال گذشته، انتقاد کرد. وسط صحبت نسبتا طولانی ایشان، مسئولان مراسم به وی درباره تمام شدن وقت معمول سخنرانی هر فرد تذکر دادند اما رهبرانقلاب اشاره کردند که به سخنانش تا پایان ادامه دهد. سپس رهبر انقلاب ضمن استقبال از رفتار این دانشجوی شجاع و ارائه پاسخ هایی، نکاتی را گفتند که بخوبی روحیه آزادمنش و انتقاد پذیر ایشان را نشان می دهد. روحیه ای که توسط صداوسیما کاملا سانسور شده است :
«... این را جوانها، این جوانهاى عزیز ما، بدانند. خیال نکنید من از شنیدن اینجور حرفها ناراحت می شوم؛ نه، من از اینکه این حرفها زده نشود، ناراحت می شوم. بنده توى جلساتِ دانشجوئى، دانشگاهى که اینجا هستند، گاهى که ببینم حالا بعضى‌ها روى ملاحظه، روى احترام، روى هرچه، بعضى از این حرفها را که خیال می کنند من خوشم نمى‌آید، نمی زنند؛ از نگفتنش ناراحت می شوم؛ از گفتنش مطلقاً ناراحت نمی شوم. ..»
منبع:
http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=8292
صداوسیما طبق معمول از ترس خدشه به جایگاه رهبری، سخنان آن دانشجو را پخش نکرد اما
چند سایت خبری خلاصه و فهوای حرف آن دانشجو و پاسخهای رهبری را منتشر کردند. پس از انتشار آن خبر، بی بی سی و صدای آمریکا و اسرائیل و اذناب رسانه ای شان، شدیدا به انفعال افتادند و موجی از اخبار دروغ را منتشر کردند که یک دلاور جنبش سبز نزد رهبری چه ها گفت... ماموران همانجا او را دستگیر و میکروفن اش را قطع کردند... کسی از سرنوشت محمود وحیدنیا خبرندارد... پاسدارها ریخته اند در خانه اش ... پدرش سکته کرده... خانواده اش را هم برده اند ... خواهرش از محل نگهداری او اظهار بی اطلاعی کرد... مادرش نگرانش است... در جاده چالوس ماشین اش افتاده ته دره و... خلاصه طی 24 ساعت آنقدر دروغ بافتند که مخاطبانشان و خودشان هم لابد، باورشان شده بود.
همان شب، خبرنگار الف محمود وحیدنیا را پیدا کرد و نظرش را درباره آن اخبار جویا شد. او هم گفت: «
از اخباری که درباره برخورد با من منتشر شده خنده ام می گیرد!» بعد از انتشار این خبر، رسانه های فتنه گر یکباره و بطور یکجا خفه خوان گرفتند و خود را به آن راه زدند که گویی طی 24 ساعت گذشته هیچ خبری از کسی بنام محمود وحیدنیا منتشر نکرده بودند.
این مقایسه یک نمونه تاکتیک تدافعی و تهاجمی در جنگ نرم بود. در روش صداوسیمایی، دروغهای رسانه های فتنه گر درباره صحبتهای محمود وحیدنیا نزد رهبر انقلاب و شایعه سربه نیست کردنش باور پذیر می شد ولی در روش تهاجمی، نه تنها روحیه انتقاد پذیر، آزادمنش و منطقی رهبر انقلاب بدون استفاده از تملق و اغراق، اثبات شد؛ بلکه رسانه های فتنه گر هم به انفعال افتادند و رسوا شدند.
متاسفانه در جریان فتنه سال گذشته که مصداق بارزی از یک هجوم نرم تمام عیار علیه نظام اسلامی و باورهای مردم ایران بود، راهبرد تدافعی رسانه ملی باعث شد دروغهای بی شرمانه ای نظیر تقلب در انتخابات، داستان ترانه موسوی، تجاوز به زندانیان در کهریزک و... حداقل برای بخشی از مردم باور پذیر شود و عده ای به تردید بیفتند.
خلاصه اینکه: علم ارتباطات رسانه ـ دانش روانشناسی اجتماعی و سیاسی در عصر جدید، چنین حکم می‌کند که تبلیغ و ترویج هر فکر و اندیشه و جایگاه؛ ظرافتها و اقتضائات خاص خود را دارد. دوستان صدا و سیما از اقتضائات مربوط به نشان دادن تصویر رهبر انقلاب به طوری که هم درجات عالی حکمت و فرزانگی و معنویت و آزادمنشی و ساده زیستی و... ایشان را منتقل کند و هم لحن تملق و مدیحه نداشته باشد، یا عاجزند یا غافلند یا خود را به تغافل می زنند. روش‌های تصنعی و ساده انگارانه، آهسته کردن فیلم های رهبری و یا برخی صحنه‌های تملق گونه، نه تنها جایگاه رهبری نزد افکار عمومی را تقویت نمی کند، بلکه به آن ضربه می زند.
